Prolog!

 Ból? Strach? Nienawiść?. Nie da się opisać tego co się czuję gdy ktoś na twoich oczach torturuje twoich najbliższych, spadasz w dół bez dna. Chcesz krzyczeć, ale nie możesz, strach blokuje ci gardło. Patrzysz na to jak osoby, które kochasz bezgranicznie zostają brutalnie katowane. A ty siedzisz pod oddaloną ścianą trzymana przez jakiegoś mężczyznę i zza potoku łez wpatrujesz się w katusze, które przechodzą twoi najbliżsi. Jedyne myśli które zajmują ci głowę to te „Dlaczego cierpią oni nie ja?” „Dlaczego nic nie mogę zrobić?” „Dlaczego życie jest tak okrutne?”... Tak to prawda życie nie jest bajką, jest okrutnym demonem, który bawi się nami i krzywdzi kiedy tylko ma na to ochotę.

Bezsilność, to najgorsze uczucie, wyniszcza naszą duszę niczym dementor, ale w tym przypadku jest o wiele gorzej, ty nie masz jak się bronić. Rozrywa ci serce. Słyszysz krzyki bólu twych bliskich oraz szyderczy śmiech napastników, a ty siedzisz cicho bez ruchu trzymana przez wielkiego mężczyznę, strach paraliżuję całe twoje ciało, w tym momencie marzysz tylko by przestać oddychać, ale wiesz że ci którzy teraz umierają w cierpieniach, chcą byś była silna, krzyczą by tamci nic ci nie robili. Wiesz, że jesteś kochana przez ofiary, ponieważ mimo iż to oni umierają i cierpią to troszczą się o ciebie. Czujesz się najsłabsza. Jesteś dumna z odwagi i wytrwałości bliskich.

Potem czujesz tylko ból, i cały świat przestaje istnieć, upadasz na ziemi, twoje oczy się zamykają a ty tracisz świadomość.  

CZYTASZ = KOMENTUJESZ = OBSERWUJESZ !! <3

Pierwszy rozdział pojawi się dopiero jak wrócę z wyjazdu tzn za jakiś tydzień :3 Trzymajcie się ciepło kochani :**